Koca Memeli Escort Aslı

Pendik Kurtköy Sanayi Bölgesi’nin yüksek imalat hangarlarına, otoklav fırınlarına ve Sabiha Gökçen Havalimanı yönünden gelen kargo tırlarının geçtiği geniç bulvarlara kış akşamının dondurucu poyrazı çökerken, Tuzla’daki meslek lisesinin çıkış zili gürültüyle yankılandı. On altı yaşındaki Aslı, okul ceketini çıkarıp çabucak sırt çantasına koydu ve kalın kaşkoluna sarındı. Sınıf arkadaşlarının otobüs durağına doğru yürürken akşam planları yapmasını tebessümle reddederek, adımlarını reçine, karbon fiber tozu ve endüstriyel fırın kokan sanayi alanından aşağıya çevirdi.

Aslı, kompozit kalıp ustası olan babasının reçine pres fırınındaki yüksek basınçlı valf patlaması sonucu ağır yaralanıp iki elinde doku kaybı ve duyma engeli yaşaması üzerine sekiz ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan fizik tedavi ile protez masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları bu insansız hava araçları ve yolcu uçakları için gövde panelleri üreten fabrikada çapak alma, mikronluk et kalınlığı kontrolü ve palet ambalaj işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; devasa otoklav fırınlarının derinden gelen ritmik gümleme sesi, havalı çapak neşterlerinin tiz vızıltısı, kimyasal reçine dumanı ve karbon kokusuyla kaplı devasa bir yerdi. Görevi; iki yüz derece sıcaklıktaki fırınlardan çıkan karbon fiber kanat parçalarının kenarlarındaki reçine çapaklarını pnömatik neşterle temizlemek, dijital kumpasla mukavemet toleransını doğrulamak ve hazır olan hafif panelleri ahşap paletlere istifleyip çelik çemberle bağlamaktı. Saatlerce sıcak fırınların karşısında durmaktan yüzü kızarır, neşter tutmaktan parmak boğumları titrer ve karbon tozu genzini yakarak gözlerini sızlatırdı.

Aslı’nın tek hayali, Gebze Teknik Üniversitesi Malzeme Bilimi ve Mühendisliği Bölümü’nü kazanarak uzay araçları ve savunma sanayii için ultra hafif kompozit lifler geliştiren uzman bir mühendis olmaktı. Ambalaj tezgahının karşısındaki beton kolona Kimya ve Fizik özet kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle ağır kompozit plakaların çapaklarını temizlerken, gözleriyle duvardaki polimer kimyası, dinamik ve analitik geometri denklemlerini takip eder, zihninden işlemleri yapmaya çalışırdı. Otoklav fırınlarının çıkardığı ritmik gürültüyü zihnini odaklamak için bir tempoya dönüştürmüştü.

O gece, TUSAŞ hava araçları projesine sevk edilecek beş yüz adetlik özel karbon panelin son kontrolü, çapak temizliği ve paletlenmesi acilen bitirilmek zorundaydı. Atölye sorumlusu rahatsızlanıp erken ayrılınca tüm yük Aslı’ya kaldı. Saatlerce reçine dumanı ve kimyasal kokunun ortasında parçaları tek tek kontrol etti, çapaklarını sıyırdı ve ahşap paletlere istifledi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı karbon tozu ve reçine kokar halde fabrikayı kilitledi. Kurtköy otobüs durağına doğru yürürken esen soğuk poyraz yüzüne çarptı; ama Aslı, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini çelik bir iradeyle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.