Kucaktan İnmeyen Escort Dilara

Gümüşsuyu’nun Boğaz’a nazır dik yokuşlarından Dolmabahçe sahilinde yükselen köpüklü dalgalara doğru esen sert kasım poyrazı, asırlık çınarların dökülen son yapraklarını ve tarihi apartmanların pirinç kapı kolunu savururken, Taksim yakınlarındaki bir fen lisesinin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Dilara, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe montun önünü ilikleyip ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Aysapa Sokak’taki kafelere gidip sıcak çikolata içme davetlerini nezaketle geri çevirerek, adımlarını İnönü Caddesi üzerinde yer alan, XX. yüzyıl başından kalma restore edilmiş yüksek tavanlı görkemli bir taş binadaki uluslararası biyo-mimari me ekolojik yapı tasarımı akreditasyon acentesine doğru hızlandırdı.

Dilara, altı ay önce babasını Çatalca’daki bir rüzgar türbini ve ekolojik yapı şantiyesinde temel güçlendirme çalışması sırasında taşıyıcı vinç halatının kopması sonucu meydana gelen talihsiz kazada yitirdikten sonra kronik bel fıtığı olan annesi ve ortaokula giden küçük kız kardeşinin tüm geçim yükünü sırtlanmıştı. Cihangir’in dik ve nemli sokaklarından birindeki kiralık dairenin masraflarını ödemek, annesinin her ay yenilenen fizik tedavi giderleri ile kardeşinin okul masraflarını karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve ekolojik sertifikasyon kayıt personeli olarak çalışıyordu.

Büro; taze filtre kahve kokusu, organik yalıtım malzemesi numuneleri, dikey bahçe rölöve paftaları ve yüksek hızlı geniş format tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ama yüksek tempolu bir mekândı. Dilara’nın görevi; Stokholm ve Kopenhag merkezli yeşil bina enstitülerinden gelen karbon ayak izi tahlilleri, sürdürülebilir ahşap mukavemet raporları ve doğal havalandırma analiz raporlarını sisteme işlemek, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı Yeşil Bina onay dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak ısı yalıtım test belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında karbon emisyon katsayılarını, ısı geçirgenlik değerlerini ve uluslararası tescil numaralarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev rulo pafta klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Dilara’nın en büyük arzusu ise İstanbul Teknik Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’ni kazanıp doğayla uyumlu, kendi enerjisini üreten biyo-mimari yapılar tasarlayan vizyoner bir mimar olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Matematik-Fizik ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki türev, integral ve katı cisim mekaniği sorularını zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları me dev yeşil bina paftalarının ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.

O akşam, Belgrad Ormanı kıyısındaki sıfır emisyonlu ekolojik eğitim kampüsü projesi için Cenevre’deki Uluslararası Biyo-Mimari Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Sertifikasyon ve Doğal Yalıtım Dosyası’nın taranması, numaralandırılması me e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir saha tespiti için Kilyos sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama me arşiv yükleme işi Dilara’nın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Taş binanın ağır kapısını kilitleyip Kabataş Tramvay Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.