Hazal, İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi Son Sınıf (İntörn) öğrencisiydi. Anadolu’daki ailesine yük olmadan okuyabilmek için gündüzleri hastanede nöbet tutuyor, akşamları ise Zeytinburnu ve Kocamustafapaşa arasındaki özel eğitim merkezlerinde otizmli çocuklara gölge öğretmenlik yapıyordu. Samatya’da, rutubeti duvarlarından sızan küçük bir bodrum katında yalnız yaşıyordu.
O gün, üst üste gelen aksilikler direncini kırma noktasına getirmişti. Hastanedeki zorlu 36 saatlik nöbetin ardından, son üç aydır burs aldığı dernek, fon yetersizliği sebebiyle bursları durdurduğunu bildiren bir e-posta atmıştı. Üstelik önündeki TUS (Tıpta Uzmanlık Eğitimi Giriş Sınavı) hazırlık kitaplarını alacak tek bir kuruşu kalmamıştı. Yorgunluk, uykusuzluk ve geleceğe dair belirsizlik, üzerindeki hekim önlüğünden daha ağır geliyordu.
Yedikule’nin tarihi fırınının önünden geçerken, sokak başında mahallenin çocuklarının çığlıklarını duydu. Küçük bir çocuk, surların alçak kemerinden düşmüş, bacağı tuhaf bir açıyla bükülmüştü. Çocuk acı içinde ağlarken etraftaki esnaf ve mahalleli panik hâlinde ne yapacağını bilemiyordu.
Hazal bir an bile tereddüt etmedi. Yorgunluğunu unutup kalabalığı yararak çocuğun yanına diz çöktü. Nazik ama kararlı adımlarla çocuğu sakinleştirdi, çantasındaki sargı bezi ve tahta çubuklarla kırık bacağı uzman bir müdahaleyle sabitledi. Ambulans gelene kadar çocuğun başından ayrılmadı.
Çocuğun dedesi, mahallede herkesin saygı duyduğu emektar sahaflardan Yakup Efendi’ydi. Torunu ambulansa bindirildikten sonra Hazal’ın yanına geldi; kızın bitkin yüzüne, üstündeki yıpranmış önlüğe ve elindeki boş çantaya baktı.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.