Kadıköyün Sexi Escortu Merve

Mart ayının başlarında Haliç kıyısından Balat’ın içine doğru fırtınayla esen nemli poyraz rüzgârı, Merdivenli Yokuş’un rengârenk tarihi ahşap evlerinin cumbalarında ıslık çalarken; Merve kucağındaki ağır seramik çamuru kalıplarını, hassas çini fırçalarını, sır kavanozlarını ve ham kuvars tozlarını düşürmemek için Vodina Caddesi’ne doğru güçlükle adım atıyordu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Seramik ve Cam Sanatları Bölümü öğrencisi olan Merve, İznik çini sanatının geleneksel sır tekniklerini Balat’ın çok kültürlü sokak dokusuyla harmanlama sevdasıyla Kastamonu’dan İstanbul’a gelmişti. Balat’ın arka sokaklarında, tavanından kışın yağmur suyu sızan ve pencereleri rüzgârda zangırdayan iki odalı eski bir ahşap çatı katında yaşıyor; akşamları Fener İskelesi yakınındaki küçük bir kafede bulaşık yıkayıp masaları silerek hem ev kirasını çıkarıyor hem de özel çini çamuru, gümüş yaldız boyaları ve yüksek ısı seramik fırını kirası için para biriktirıyordu. O gün, hayatının en büyük akademik dönüm noktası sayılan uluslararası bir geleneksel ve çağdaş seramik sergisinin eser teslim günüydü. Özel bir Sanat Galerisi’nde düzenlenecek "Balat’ın Kapıları ve Sırrın Hafızası" temalı sergi için aylardır uykusuz kalarak hazırladığı, turkuaz ve mercan kırmızısı sırlarla pişirip üzerine dökme gümüş çizgiler işlediği devasa "Balat Cumbaları ve Haliç" çini panosunu jüriye ulaştırması gerekiyordu. Eğer eseri dereceye girerse hem İtalya’daki Faenza Uluslararası Seramik Sanatları Enstitüsü’nde iki yıllık burslu uzmanlık eğitimi imkânı kazanacak hem de aylardır biriken malzeme ve fırın borçlarını tamamen kapatabilecekti. Günlerdir şekillendirme ve sır zımparası yapmaktan elleri nasır bağlamış, parmak boğumları çamur kurusu yüzünden çatlamıştı.

Ancak Merdivenli Yokuş’un en dik virajında ilerlerken, mahalle arasındaki ahşap bir binanın tamiratından sorumlu ustaların taşıdığı ağır bir ahşap merdiven kontrolden çıkarak gürültüyle Merve’nin üzerine doğru kaydı. Anlık bir panikle kenardaki taş duvara doğru sıçrayan Merve’nin ayağı, ıslak ve çamurlu taşlarda kaydı. Sertçe yere kapaklanan genç kızın kucağındaki ahşap muhafaza kasası elinden fırlayarak sokak köşesindeki taş binanın eşiğine çarptı. Kasadan fırlayan o narin pişmiş çini pano sert zemine vurarak çatırdayarak üç parçaya bölündü; üzerindeki hassas turkuaz sır katmanları çatladı, haftalarca milim milim işlediği motifler sokağın kenarındaki çamurlu su birikintisine saçıldı.

Merve, dizlerindeki kesiklerin ve ellerine batan sivri seramik parçalarının acısını hissetmeden, çamurlu suyun içinde dağılan çini parçalarına ve kırılan panosuna bakarak donakaldı. Haftalarca ter döktüğü uykusuz geceler, nasırlı elleri ve İtalya hayalleri saniyeler içinde o soğuk sokağın ortasında yok olup gitmişti. Ağlamaktan göğsü sıkışan genç kız, Balat’ın bu rüzgârlı ve taş yokuşlu sokağında ne kadar çaresiz kaldığını hissetti.

O sırada sokağın hemen başındaki eski bir restore atölyesinden çıkan, Balat’ın kırk yıllık emektar çini ve seramik ustası "Dimitri Usta" gürültüyü duyup dışarı koştu. Merve’nin çaresizce kırık çini parçalarını toplamaya çalıştığını görünce onu kolundan tutup kaldırdı, omuzlarına çamur ve alçı kokan önlüğünü örterek dumanı tüten kütük sobasının yandığı atölyesine götürdü.

Dimitri Usta, Merve’ye dumanı tüten bir bardak sıcak çay uzattıktan sonra parçalanan çini panoyu inceledi. "Çamur kırılır, sır çatlar ama ustanın ateşi sönmez kızım," dedi babacan bir sesle. "Eski İznik ve Bizans çini ustaları kırılan panoları çöpe atmazdı; ayrılan çatlakların arasına sıvı altın tozu ve ağaç reçinesi reçetesi döker, kırılan çizgileri parlak altın hatlarla kenetleyerek o hasarı eserin ana odak damarına dönüştürürlerdi. Seramiğin yarası, ateşle yeniden buluştuğu yerdir."

Dimitri Usta, raflardan sıvı varak altın reçinesini ve yüksek ısı fırçasını çıkardı. Merve, ustanın rehberliğinde titreyen ellerini topladı; kırılan çini parçalarını özel yapıştırıcı ile sabitledi, çatlayan hatların üzerine sıvı altın tozu sürerek panoya büyüleyici bir "altın varaklı çini Kintsugi" estetiği kazandırdı. Yarılan çatlak çizgi, Merdivenli Yokuş’tan Haliç’e süzülen altın renkli bir ışık huzmesine dönüştü.

Teslim saatine son birkaç dakika kala sergi salonuna ulaşan Merve, eserini jüri üyelerinin karşısına çıkardı. Sunumunda yaşadığı kazayı ve çini panosunun kırıldıktan sonra altın reçinesi kaynağıyla kazandığı bu yeni ruhu anlattı. Jüri üyeleri, eserin üzerindeki bu özgün teknik restorasyona ve genç kızın pes etmeyen iradesine hayran kalarak çalışmayı birincilikle ödüllendirdi.