Surların Gölgesinde Bir Çizgi

Tuğba, grafik tasarım bölümünü yeni bitirmiş, dijital illüstrasyonlar çizerek bağımsız projeler üretmeye çalışan yirmi üç yaşında bir genç kadındı. Anadolu’daki ailesinin yanından ayrılıp kendi ayakları üzerinde durmak için İstanbul’a geldiğinde, tasarım dünyasının ona kucak açacağını ummuştu. Ancak kiraların fırladığı bu devasa şehirde, Edirnekapı surlarına yakın, Sulukule’nin dönüşüm geçirmiş ama ıssız sokaklarında, yarı bodrum kat bir daireye sığınmak zorunda kaldı.

Tuğba’nın zorluğu, telif haklarının hiçe sayıldığı ajans dünyasındaki sömürü ve yalnızlıktı. Gündüzleri Fatih’teki küçük bir matbaada broşür dizgisi yapıyor, akşamları ise bodrum katındaki rutubetli odasında kendi grafik tabletiyle uluslararası ajanslara iş göndermeye çalışıyordu. Evin pencereleri sokağın kaldırım taşıyla aynı seviyedeydi; gün boyu geçen insanların sadece ayakkabılarını görür, odasına dolan toz ve araba egzozuyla yaşardı. İnternet bağlantısının sık sık kopması ve elektrik kesintileri, tam teslim saatinde büyük krizlere yol açıyordu.

En büyük kırılma anı, aylarca üzerinde çalıştığı ve yurt dışındaki bir çocuk kitabı yayıncısına sunacağı büyük projenin teslim gecesinde yaşandı. Şiddetli bir lodosun Fatih surlarını dövdüğü o gece, üst kattaki patlayan gider borusu nedeniyle bodrum katı su basmaya başladı. Tavandan akan çamurlu su, masaüstü bilgisayarının ve enstrüman niteliğindeki grafik tabletinin üzerine damladı. Tuğba, dijital çizimlerinin ve bilgisayarının yok oluşunu çaresizlikle izledi. O an, yağmurun altında Edirnekapı surlarının dibine kadar koştu. Yüzyıllardır harabelere rağmen dik duran o devasa taş bloklara sırtını dayayıp hıçkırıklarla ağladı. İstanbul onun tüm emeklerini ıslak bir fırtınada yutmuş gibiydi. Ancak ertesi sabah, kütüphanenin ücretsiz bilgisayar sırasına girip çizimlerini hafızasından sıfırdan yapmaya başladı. Bu şehir onu silmeye çalışsa da o her defasında yeniden çizecekti.